‘Wanneer ik morgen doodga, vertel dan aan de bomen hoeveel ik van je hield’

Deze zin uit het gedicht van Hans Andreus laat mij iedere keer weer voelen waar rouw over gaat. En er ontstaat van alles in mij, zijn met iets wat zo diep gaat en zo groot is als rouw. De herkenning in mij door alle verlieservaringen die ik in mijn eigen leven heb gehad.
‘Wanneer ik morgen doodga, vertel dan aan de bomen hoeveel ik van je hield’… voor mij is het een ode aan het leven en aan het levend houden van de herinnering.

Rouw is verweven in ons leven, maar vaak niet gekend. Een verlies van een dierbare, maar ook het verlies van gezondheid, een kinderwens die niet in vervulling gaat, verwachtingen die niet uitkomen, het is allemaal verlies.
Hoe ga je ermee om? Vaak is er in ons leven geen ruimte voor rouw, weten we er geen vorm aan te geven.

Rouw is universeel. Rouw is altijd voelbaar in het lijf. Rouw is een antwoord op verlies.  Er bestaat geen rouw zonder hechting. Er is geen eindtijd voor rouw. Iedereen ervaart rouw of verlies op zijn of haar eigen wijze.

Rouwen is niet fases doorlopen en er dan klaar mee zijn. Rouwen is dynamisch, met het ene been in het verlies en het andere in het leven.
Het verlies integreren in jouw leven, dan ontstaat een nieuw evenwicht.

Ik biedt lichaamsgerichte begeleiding aan mensen die te maken hebben met rouw en verlies, omdat het leven uitnodigt om ermee te zijn.
Om weer bedding te voelen te midden van het verdriet. Om aandacht te geven aan alles wat je voelt, want dat mag er hier zijn.
In het lichaam is alles te voelen, door aanraking wordt je je bewust, van jezelf, en van wat jij nodig hebt.
Samen staan we stil om te voelen met aandacht, met ondersteunende vragen en mijn handen die luisterend aanwezig zijn.

Voor meer informatie of voor het maken van een afspraak klik hier.

 

Ik ben lid van het rouwen met compassie netwerk.